Maandagochtend het is nog donker en het regent,  Jordy wordt wakker en oeff.. dat voelt niet best. Laatste biertje toch niet moeten nemen gisteren of laatste drie biertjes misschien. Nou ja, het was ook wel erg gezellig in de keet met mijn vrienden en we hadden ook wel echt wat te vieren nu Kees zijn nieuwe brommer heeft.

Wel weer erg vroeg beginnen, mama maar even vragen of ze me een dagje ziek wil melden. Lekker bijkomen, mooi een baaldagje vandaag! Dan ben ik morgen weer fris en fruitig van de partij.

“Ik wil Jordy graag ziekmelden voor vandaag”;  aldus de moeder van Jordy aan de telefoon bij ons op het hoofdkantoor. Hij voelt zich echt niet lekker vandaag en is ook erg vermoeid. Hij maakt ook steeds van die lange dagen en moet ook zo vroeg op de hele week, dat hij nu even rust nodig heeft.

Ja ja, weer zo’n lieve moeder die zo begaan is met het lot van haar kind, dat ze alle obstakels voor hem uit de weg ruimt en alles uit handen neemt. Bezorgd als ze is en met alle goede bedoelingen, het zo makkelijk mogelijk probeert te maken voor haar zoon. 

Zo zijn er velen, behorende tot de zogenaamde “Curling ouders” die alle obstakels maar uit de weg ruimen om het hun kind zo makkelijk mogelijk te maken.  En let wel; ik oordeel niet want helaas moet ook ik bekennen, dat ik me tot die categorie mag rekenen. 

Zelf heb ik altijd geleerd van mijn ouders; ’s-avonds een meid , ‘s- morgens een meid, en zal mijn zoon dan ook niet snel ziekmelden wanneer hij na een avondje stappen zijn bed niet uit kan komen, echter ga ik ook niet geheel vrijuit.  Ik maak me regelmatig schuldig aan het feit dat ik ze wel even ophaal als het erg hard regent. Of dat ik mezelf erop betrap, dat ik hun spullen opruim, wanneer ze het zelf niet doen. Mij ook regelmatig afvraag waarom ik de auto heb uitgeleend, terwijl ik zelf op de fiets zit naar een visite. De wasmachine niet aanzet wanneer ze nog tot begin van de middag in hun bed liggen. 

Ik leer mijn kinderen, dat ze alles kunnen bereiken wat ze willen en probeer met alle mogelijkheden die ik in mij heb ervoor te zorgen dat hun zo min mogelijk in de weg staat zodat ze maximaal kunnen presteren. Regelmatig geef ik ze complimenten en vertel ik ze hoe trots ik op ze ben.

Zo vergaat het dus velen, totdat inderdaad, zo ik laatst las ergens in een artikel: “onze lieve kinderen, opgegroeid en behandeld als tropische visjes worden losgelaten in de Noordzee”. Hier komen ze er al heel snel achter dat ze toch echt zelf verantwoordelijk zijn voor hun eigen interpretaties, handelen en prestaties.  Vervolgens  is het aan ons, als werkgever, ze te laten zien dat er in je leven nu eenmaal obstakels zijn die niet langer meer voor je uit de weggeruimd worden, maar die zelf opgelost moeten worden. Wat mij betreft wordt “zelfreflectie” en leren zwemmen (ook met slecht weer en in koud water) het TOVERWOORD voor de komende 20 jaar. In ieder geval, zeker ook, voor ouders.
Monique Gort

Monique Gort

Ik ben benieuwd naar jouw reactie op mijn blog. Vind je het leuk om hierover mee te praten? Stuur me gerust een mailtje!