Je bent even in gesprek met je partner of een vriendin, en ineens ben je er eentje uit het oog verloren. Je schrikt, kijkt rond of de kleine spruit in beeld is en niet onbelangrijk; wat hij of zij aan het doen is. Mijn zoontje was eens uit beeld bij een officiële opening van een mozaïek belegd bankje (waar mijn schoonmoeder een bijdrage aan geleverd had). Na verwoed rondgekeken te hebben, voelde ik na een enige minuten toch een lichte paniek opkomen. Ik had hem zojuist nog bij de hand, maar deze presteerde het altijd om binnen een aantal minuten compleet te verdwijnen, tot ik wat geritsel en gejoel boven me hoorde. En ja hoor, daar zat hij, boven in de boom, waar ook allemaal ballonnen in hingen, uiteraard precies boven de burgemeester die een toespraak gaf. Dat zijn dan van die momenten.

En nu, nu zijn ze groot, zitten beiden in het examenjaar van de middelbare school. Beiden hebben door de corona-maatregelen de eindtoetsen erop zitten en zijn geslaagd. Terwijl ik dit schrijf, liggen ze nog in hun bed en zijn nog zo’n 4 en halve maand thuis totdat het nieuwe schooljaar begint. Ze zijn nu regelmatig uit beeld, doen wat de meeste pubers doen; bijbaantje, gamen, vriendje etc. en ook hier zitten we in of om het huis en is 4 en halve maand toch best lang en vinden we elkaar in die tijd lang niet altijd even aardig, maar er ligt wel een stabiele basis en we zijn er voor elkaar.

Maar ik heb het niet over deze kinderen, maar de kinderen die nu echt uit beeld zijn, zoek zijn, onvindbaar zijn.

Die kinderen die niet inloggen op de digitale schoolmomenten, die niet bereikbaar zijn, niet meer buiten komen en dus niet (meer) zichtbaar zijn. Een aantal zijn terug naar hun geboorteland. Oké helder, maar waar zijn die andere kinderen? Die kinderen die in onveilige situaties thuis zitten en nu de veilige plek van school moeten missen en waar totaal geen controle op is.

Elke adviseur heeft wel eens te maken met een leerling die uit huis geplaatst is, veelal in de groep tussen 16 jaar en 18 jaar, ook hier maken we schrijnende situaties mee.

Maar die kleintjes, die nog zo weerloos zijn en zo afhankelijk zijn van ouders, verzorgers en betrokken volwassenen om hun heen, en die nu geen kant op kunnen, waar zijn ze en vooral hoe gaat het met ze? 

Ik wil dan ook een oproep doen aan iedereen, nu we allemaal veelal thuis zitten. Kijk om je heen, maak een wandelingetje, let op wat er in je buurt gebeurt en bel aan, daar waar je denkt ook maar iets voor  mensen te kunnen betekenen. Wanneer er sprake is van huiselijk geweld is het van belang dat er soms al iemand is. Iemand die even een hand uitsteekt en vraagt of je kunt helpen.

Misschien dat jij nu even een veilige plek kunt zijn!



 
Monique Gort

Monique Gort

Ik ben benieuwd naar jouw reactie op mijn blog. Vind je het leuk om hierover mee te praten? Stuur me gerust een mailtje!