Dat was schrikken


‘Nou mijnheer Tielemans, dat ziet er niet best uit.’ Gelukkig kon het apparaat niet praten, maar anders zou ik dit vast te horen hebben gekregen. Het was twee jaar geleden. Ik werkte als consultant en kon bij het bedrijf dat mij inhuurde een fitheidstest doen. Testen, daar hou ik wel van, dus dan doe ik mee. Kort door de bocht: ik was 42 en had het hart van een 62-jarige, aldus het apparaat. Dat was best schrikken.

Nou kan je na de schrik natuurlijk gewoon doorgaan met je leven, maar je kan ook iets doen. Ik besloot tot het laatste. Geen schokkende zaken hoor. Ik ben gestopt met roken, drink minder, ga op tijd naar bed, en ben veel meer gaan sporten. Fietsen natuurlijk! Het gevolg? Ik voel mij veel beter. Absoluut. Is dat goed voor mijn werkgever? Zeker. Immers, hoe gezonder en fitter ik ben, hoe minder ik verzuim, hoe productiever ik ben en hoe lager de kosten voor STL zijn.

Voor een werkgever is het dus best slim om medewerkers bewust te maken van de gevolgen die hun leefstijl heeft. Zonder dat apparaat en zonder het initiatief van het bedrijf, had ik mijn leefstijl waarschijnlijk niet veranderd, want ik vond dat er niks mis mee was.

Is mijn huidige werkgever hier nou blij mee? Weet ik eigenlijk niet, maar mijn kinderen wel. Wist ik vroeger na het eten altijd wel een smoesje te vinden om lekker te blijven zitten aan tafel, nu hollen we naar buiten om met z’n allen nog even tegen een bal aan te trappen. Ze vinden mij veel leuker als vader. Echt, dat hebben ze gezegd. En weet je, dat is voor mij veel belangrijker dan wat een werkgever ervan vindt, al zal STL best blij zijn met mijn nieuwe leefstijl.
IMG_3345-Jos.jpg
Jos Tielemans
Manager Relatie en Advies


Meer over Werkkracht